What Greece Means By PAUL KRUGMAN

So Greece has officially defaulted on its debt to private lenders. It was an “orderly” default, negotiated rather than simply announced, which I guess is a good thing. Still, the story is far from over. Even with this debt relief, Greece — like other European nations forced to impose austerity in a depressed economy — seems doomed to many more years of suffering.And that’s a tale that needs telling. For the past two years, the Greek story has, as one recent paper on economic policy put it, been “interpreted as a parable of the risks of fiscal profligacy.” Not a day goes by without some politician or pundit intoning, with the air of a man conveying great wisdom, that we must slash government spending right away or find ourselves turning into Greece, Greece I tell you.

Just to take one recent example, when Mitch Daniels, the governor of Indiana, delivered the Republican reply to the State of the Union address, he insisted that “we’re only a short distance behind Greece, Spain and other European countries now facing economic catastrophe.” By the way, apparently nobody told him that Spain had low government debt and a budget surplus on the eve of the crisis; it’s in trouble thanks to private-sector, not public-sector, excess.
But what Greek experience actually shows is that while running deficits in good times can get you in trouble — which is indeed the story for Greece, although not for Spain — trying to eliminate deficits once you’re already in trouble is a recipe for depression.
These days, austerity-induced depressions are visible all around Europe’s periphery. Greece is the worst case, with unemployment soaring to 20 percent even as public services, including health care, collapse. But Ireland, which has done everything the austerity crowd wanted, is in terrible shape too, with unemployment near 15 percent and real G.D.P. down by double digits. Portugal and Spain are in similarly dire straits.
And austerity in a slump doesn’t just inflict vast suffering. There is growing evidence that it is self-defeating even in purely fiscal terms, as the combination of falling revenues due to a depressed economy and worsened long-term prospects actually reduces market confidence and makes the future debt burden harder to handle. You have to wonder how countries that are systematically denying a future to their young people — youth unemployment in Ireland, which used to be lower than in the United States, is now almost 30 percent, while it’s near 50 percent in Greece — are supposed to achieve enough growth to service their debt.
This was not what was supposed to happen. Two years ago, as many policy makers and pundits began calling for a pivot from stimulus to austerity, they promised big gains in return for the pain. “The idea that austerity measures could trigger stagnation is incorrect,” Jean-Claude Trichet, then the president of the European Central Bank, declared in June 2010. Instead, he insisted, fiscal discipline would inspire confidence, and this would lead to economic growth.
And every slight uptick in an austerity economy has been hailed as proof that the policy works. Irish austerity has been proclaimed a success story not once but twice, first in the summer of 2010, then again last fall; each time the supposed good news quickly evaporated.
You may ask what alternative countries like Greece and Ireland had, and the answer is that they had and have no good alternatives short of leaving the euro, an extreme step that, realistically, their leaders cannot take until all other options have failed — a state of affairs that, if you ask me, Greece is rapidly approaching.
Germany and the European Central Bank could take action to make that extreme step less necessary, both by demanding less austerity and doing more to boost the European economy as a whole. But the main point is that America does have an alternative: we have our own currency, and we can borrow long-term at historically low interest rates, so we don’t need to enter a downward spiral of austerity and economic contraction.
So it is time to stop invoking Greece as a cautionary tale about the dangers of deficits; from an American point of view, Greece should instead be seen as a cautionary tale about the dangers of trying to reduce deficits too quickly, while the economy is still deeply depressed. (And yes, despite some better news lately, our economy is still deeply depressed.)
The truth is that if you want to know who is really trying to turn America into Greece, it’s not those urging more stimulus for our still-depressed economy; it’s the people demanding that we emulate Greek-style austerity even though we don’t face Greek-style borrowing constraints, and thereby plunge ourselves into a Greek-style depression.

Ένας ανδριάντας με 36 χρόνια καθυστέρησης...


Η κατασκευή του πήρε χρόνια. Κι όταν ετοιμάστηκε και στήθηκε, υπέστη ζημιές πριν ακόμη παρουσιαστεί. Ακόμη και τα αποκαλυπτήριά του προκάλεσαν τριβές...
Ο ανδριάντας του μεγάλου αγωνιστή και δημοκράτη της Ελλάδας, του Αλέκου Παναγούλη δεσπόζει από την περασμένη Κυριακή στην πλατεία Δικαστηρίων στο κέντρο της Αθήνας (Πανεπιστημίου και Σανταρόζα). Ένα όνειρο για πολλούς συναγωνιστές του, αλλά και νέα παιδιά που, ακόμη κι αν δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν, τον ακολουθούν μέχρι σήμερα, πήρε σάρκα και οστά...
Δεν ήταν εύκολο, ούτε αυτονόητο... Το άγαλμα είχε στηθεί στο σημείο πριν περίπου ένα μήνα, καλυμμένο από την απαραίτητη προστασία, μέχρι τα αποκαλυπτήριά του. Εκεί το βρήκε και η μεγάλη πορεία της 12ης Φεβρουαρίου, η οποία –παρά τη μαζική συμμετοχή των πολιτών- προκάλεσε «πληγές» στο κέντρο της Αθήνας.
 επίθεση στον ανδριάντα του Παναγούλη πρέπει μάλλον να θεωρηθεί σαν μερική... παράπλευρη απώλεια. Το κάλυμα του αγάλματος πήρε φωτιά, ωστόσο όταν οι άγνωστοι διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για τον αγωνιστή κατά της δικτατορίας, την έσβησαν μόνοι τους! Τελικά, το άγαλμα «γλίτωσε» με ελάχιστες απώλειες.
Όμως δεν θα μπορούσε να είναι τελικά τόσο ανέφελη η σημαντική στιγμή των αποκαλυπτηρίων. Η τελετή αναβλήθηκε από την Ενωση τέως Βουλευτών, που θα είχε το «πρόσταγμα της παρέλασης» για την αποφυγή «εμπλοκών», όπως ανέφερε στην ανακοίνωσή της, εννοώντας τις αντιδράσεις που θα μπορούσε να προκαλέσει, αν σε αυτήν εμφανίζονταν γνωστοί πολιτικοί. Αλλά ο Στάθης Παναγούλης και οι συναγωνιστές του Αλέκου αποφάσισαν να αγνοήσουν την καθεστωτική λογική των αποκαλυπτηρίων και να τα κάνουν απλά με τον λαό. Κάτι που και ο ίδιος ο Παναγούλης θα επιθυμούσε: να είναι με το λαό, παρά να "προστατεύεται" από τα ΜΑΤ...
 
Η επίσημη «πρώτη»
Ήταν η επίσημη «πρώτη» του νεοεκλεγέντος προέδρου της ΕΔΗΚ Σταύρου Καράμπελα. «Η ΕΔΗΝ μαζί την οικογένεια και τους συναγωνιστές του Αλέκου αποφάσισαν να ανατρέψουν το πρωτόκολλο και να κάνουν τα εγκαίνια με το λαό σε αντίθεση με την ένωση τέως βουλευτών που προτιμούσε να γίνουν τα αποκαλυπτήρια όταν θα είχαν “ηρεμήσει” τα πράγματα, πιθανόν ποτέ...», τόνισε.
Ο Σταύρος Καράμπελας είπε –μεταξύ άλλων- τα εξής:
          «Πίσω από την σημαία που βλέπετε βρίσκεται δικαίωση 36 χρόνων αγώνα. Οι νεότεροι από μένα αλλά και οι παλιότεροι, νεολαίοι που δεν ζήσαμε τον Αλέκο, οι συναγωνιστές του, όλοι εμείς που εμπνευστήκαμε από τους αγώνες και τα ιδανικά του, νιώθουμε σήμερα την δικαίωση.
          Η σημερινή εκδήλωση οφείλεται στον Στάθη Παναγούλη, που όρθωσε το ανάστημά του αρνούμενος την θεσμική διαδικασία. Προτιμήσαμε να γίνουν τα αποκαλυπτήρια μαζί με τον λαό και όχι με ματ και κάγκελα και το λαό μακριά. Προτιμήσαμε τους απλούς πολίτες που αγάπησαν και αγαπούν τον Αλέκο από τους πολιτικούς που θα άγγιζαν τον ανδριάντα για να ξύσουν λίγη από την λάμψη του Αλέκου.
          Χρειάστηκε να περάσουν 36 χρόνια, παρότι πρόεδροι της Βουλής πριν γίνουν συνομιλητές της εξουσίας ξεκίνησαν την πολιτική τους πορεία μαζί με τον Αλέκο από την ΕΔΗΝ και παρόλα αυτά έστελναν τα αιτήματά μας στην επιτροπή κήπων και δενδροφυτεύσεων... Και ήρθε ο Δημήτρης Σιούφας να αποκαταστήσει την αδικία στην οφειλόμενη τιμή προς τον Ήρωα. Πέρασαν τόσοι δήμαρχοι, κάποιος των οποίων έφτασε να υποσχεθεί εισαγωγή μαρμάρου από τις ΗΠΑ για τον βάθρο, μέχρις ότου βρεθεί ο Νικήτας Κακλαμάνης να διαθέσει το συγκεκριμένο και τόσο κομβικό χώρο.
          Μην έχετε αυταπάτες είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί συνέβησαν όλα αυτά. Ο Αλέκος δεν μπορούσε να μπει στο καλούπι των δογμάτων, έτσι τα κόμματα που θα μπορούσαν να τον κάνουν σημαία και μπλουζάκι και να γεμίσουν με τη μορφή του τις διαδηλώσεις και τις πλατείες με αγάλματα, τον άφησαν στη λήθη...
          Αλλά εκτός από αυτό ο Αλέκος είχε το θάρρος της γνώμης και δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί ακόμα και με όσους ο λαός έδωσε χαρακτήρα πατερούλη, φτάνοντας στο σημείο να ζητήσει από τους αδελφούς σοσιαλιστές της Ιταλίας τη βοήθειά τους για να αντιμετωπίσει τον νέο μουσολίνι στην Ελλάδα, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οπότε ποιος περιμένατε να τιμήσει τον Αλέκο;
          Όμως να ξέρετε φίλες και φίλοι, ο Αλέκος δεν βρίσκεται σε αυτόν τον ανδριάντα, δεν βρίσκεται στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, δεν βρίσκεται ούτε στο Α' Νεκροταφείο, βρίσκεται στην καρδιά και το μυαλό μας, βρίσκεται στις ιδέες και τα ιδανικά του που χαράζουν τη σκέψη και τη δράση μας, βρίσκεται στους αγώνες και τους δρόμους της διεκδίκησης της Ελευθερίας.
          Η Ελευθερία περισσότερο από δικαίωμα είναι Καθήκον και πρέπει να την διεκδικήσουμε στις μέρες που ζούμε».

Ο ανδριάντας, έργο του γλύπτη Αχιλλέα Βασιλείου, με τον Αλέξανδρο Παναγούλη να δείχνει με τον δείκτη προς το μέλλον, στηρίζεται σε μαρμάρινη κολώνα, όπου αναγράφεται η κλασική φράση του στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, στις 7 Νοεμβρίου 1968: «Το ωραιότερο κύκνειο άσμα κάθε πραγματικού αγωνιστή είναι ο επιθανάτιος ρόγχος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα της τυραννίας και αυτήν τη θέση αποδέχομαι».
Στο πλάι αναγράφονται τα ονόματα των καταδικασμένων συναγωνιστών του: Ελευθέριος Βερυβάκης, Ιωάννης Κλωνιζάκης, Νικόλας Λεκανίδης, Γεώργιος Ελευθεριάδης, Νικόλαος Ζαμπέλης, Γεώργιος Αβράμης, Στάθης Γιώτας, Αρτέμης Κλωνιζάκης, Τζάνος Βαλασέλης, Αντώνης Πρίντεζης.


Ποιος ήταν ο Αλέκος Παναγούλης
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1939. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός και ο ίδιος είχε σπουδάσει στη σχολή Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων του ΕΜΠ. Σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στην Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου. Την περίοδο της δικτατορίας λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Έφυγε στην Κύπρο, όπου ήρθε σε επαφή με τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη και επανήλθε στην Ελλάδα σχεδιάζοντας την απόπειρα δολοφονίας του Γ. Παπαδόπουλου.
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα τον Αύγουστο 1968 συνελήφθη και υποβλήθηκε σε συνεχείς βασανισμούς που τον οδήγησαν στο νοσοκομείο. Καταδικάστηκε δις εις θάνατον από το Έκτακτο Στρατοδικείο το Νοέμβριο 1968, αλλά η εκτέλεση ματαιώθηκε έπειτα από εντονότατες πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
Οδηγήθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου, στην Αίγινα, από τις οποίες δραπέτευσε στις 5 Ιουνίου 1969. Συνελήφθη εκ νέου και μεταφέρθηκε πάλι στις ίδιες φυλακές υπό αυστηρή απομόνωση. Εκεί άρχισε να γράφει ποιήματα. Η πρώτη ποιητική του συλλογή εκδόθηκε στην Ιταλία το 1972 με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιερ Πάολο Παζολίνι και τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρι.
Τον Αύγουστο 1973 απελευθερώθηκε με τη γενική αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους και έφυγε στη Φλωρεντία.
Στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με την Ένωση Κέντρου. Προσπάθησε να αποκαλύψει τις σχέσεις πολιτικών της μεταδικτατορικής Ελλάδας με το καθεστώς της επταετίας, αλλά οι έρευνές του διακόπηκαν, όταν σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Ήταν μόλις 38 ετών.
Η ζωή και το έργο του Αλέκου Παναγούλη αποτελούν μέχρι σήμερα πηγή έμπνευσης στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Μεταξύ άλλων, ο Μίκης Θοδωράκης μελοποίησε ποιήματά του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγιναν αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Όμως, αυτή που συνέβαλε και τίμησε με τον καλύτερο τρόπο τον άνθρωπο και πολιτικό Αλέκο Παναγούλη, ήταν η Ιταλίδα δημοσιογράφος και σύντροφός του Οριάνα Φαλάτσι με το έργο της UnUomo (Ένας Άντρας).
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «Τυραννοκτόνος», σφράγισε με το θάρρος και το έργο του την πολιτική και πνευματική ζωή του τόπου. Ως σύμβολο πλέον της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, βρίσκοντας τη θέση του ανάμεσα στους μεγάλους που αγωνίστηκαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες.
 


Η ιστορία της ΕΔΗΝ
Η ιστορία της ΕΔΗΝ ξεκινά από το 1910 με την ίδρυση της Νεολαίας του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Με την Ένωση των Δυνάμεων του Κέντρου στην Ένωση Κέντρου το 1961 δημιουργήθηκε η Ο.Ν.Ε.Κ. (Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου), η οποία το 1965 μετονομάστηκε σε Ε.ΔΗ.Ν. Ήταν η νεολαία των δύο Ανένδοτων Αγώνων κατά της βίας και της νοθείας των εκλογών του 1961 και της συνταγματικής εκτροπής με την αποστασία του 1965.
Μετά τη μεταπολίτευση την Ε.ΔΗ.Ν. επανασύστησε ο ίδιος ο Αλέκος Παναγούλης στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, ως νεολαία της Ένωσης Κέντρου (μετέπειτα Ε.ΔΗ.Κ.) και παρέμεινε επικεφαλής της μέχρι το τέλος της ζωής του, την Πρωτομαγιά του 1976. Τον Ιούνιο του 1976 μετονομάζεται σε Ε.Σ.ΔΗ.Ν. Και επανέρχεται στο ιστορικό της όνομα το 2007.


Θέλω


Θέλω να προσευχηθώ
με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω

Θέλω να τιμωρήσω
με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω

Θέλω να προσφέρω
με την ίδια δύναμη που ήθελα στο ξεκίνημα

Θέλω να νικήσω
αφού δεν μπορώ να νικηθώ.

Αλέκος Παναγούλης

Syrian crowdmapping project documents reports of rape

Niall Firth, technology editor

SyriaWomen.JPG
(Image: Ricardo Garcia Vilanova/AFP/Getty Images)

Earlier this month, an unnamed woman in the village of Sahl Al-Rawj, Syria, left the safety of her hiding place to plead for the lives of her husband and son as government forces advanced. She was captured and five soldiers took turns raping her as she was forced to watch her husband die.

Her shocking story - officially unverified - is just one of many reports of sexual violence against women that has come out of Syria as fighting continues between government forces and rebels. Now a crowd-mapping website, launched this week, will attempt to detail every such rape and incident of sexual violence against women throughout the conflict.

The map is the creation of the Women under Siege initiative, and uses the same crowdsourcing technology developed by Washington DC-based Ushaidi, which is also being used to calculate the death toll in the recent fighting. 

Anyone who experiences or witnesses an incident is asked to report what happened via email, SMS, Twitter - using #RapeinSyria as the hashtag - or directly on the site. Reports that appear in traditional news outlets are also collated. A map of the region then shows where each attack has taken place, as well as more details about each incident when you click on the link. The stories are categorised by degrees of violence and who the perpetrators were. 

Women Under Siege is also working both with refugee groups on the ground in neighbouring Lebanon and Turkey, as well Syrian activists who live abroad, to help collate the stories from their friends and relatives and bring them to the wider public.

Women under Siege director Laren Wolfe told Mashable: "The emphasis is not so much the number, but that this is a crisis. Entire communities are torn apart by sexual violence and conflict ... My hope is to get the international community to realize that [the crisis in Syria] is also a public health crisis."

Άνθρωποι σκουπίδια


Δες το ντόμινο των εξελίξεων και πως ξεσκεπάζεται η νεοελληνική ξεφτίλα. Κανείς δεν θέλει ΧΥΤΑ και ανθρώπους στη γειτονιά του. Όχι ότι κι ότι ανθρώπους. Απ’ αυτούς που δεν έχουν το μπλε πλαστικοποιημένο χαρτάκι με το εθνόσημο σταμπαρισμένο στην φωτογραφία τους. Έτσι αποφάσισε το Κράτος να διαχωρίσει τους ανθρώπους που κατοικούν στη χώρα μας, και έτσι αποφάσισαν και οι τοπικές κοινωνίες να βγάλουν τον ρατσισμό τους στο γυαλί, για να τον καταγράφουν τα ΜΜΕ, κάτι τελειωμένα ειδησεογραφικά portals, και οι απανταχού τελειωμένοι Ελληναράδες.
Δες και πόσο περίτεχνα διαιωνίζεται ο μύθος του «λαθραίου» μετανάστη ως βασικός παράγοντας εγκληματικότητας στη χώρα, αποσιωπώντας τις κοινωνικές διαστάσεις, την αδιαφορία της πολιτείας και τον ρατσισμό που ξεσπάει με την πρώτη ευκαιρία. Δες με πόσο επικοινωνιακό τρόπο τονώνεται το ρατσιστικό αίσθημα του λαού από τον αρχηγό του πρώτου κόμματος των επερχόμενων εκλογών, που μιλάει για κατάργηση του μεταναστευτικού νόμου και επανακατάληψη των πόλεών μας. 

Θυμάμαι κάπου εκεί στα 90’s τον μύθο που έκρυβε η φράση «είμαστε ο πιο φιλόξενος λαός της Ευρώπης». Θυμάμαι και μία επική ομιλία του Βύρωνα Πολύδωρα που εξυμνούσε την πολυπολιτισμική ιδιοσυγκρασία μας και ανέφερε τους «σκιν χεντζ» (με τέτοια προφορά) που αλωνίζουν σε ολόκληρη την Ευρώπη εκτός από την «φιλόξενη» Ελλάδα.

Οι Αλβανοί ήταν οι πρώτοι που τάραξαν αυτή την ιδιοσυγκρασία. Επειδή όμως είμαστε συγγενείς εξ αίματος, και μιας και μας έκαναν τα μερεμέτια για μία φέτα ψωμί, δεν μπορέσαμε να τους πετάξουμε στη μούρη και πολύ ρατσισμό. Υπήρχε κάτι υποβόσκον, αλλά πάντα σε χαμηλούς τόνους. Βέβαια, τα αστυνομικά δελτία τύπου και στη συνέχεια τα ΜΜΕ, έδειξαν εξαρχής την προτίμηση να διαχωρίζουν τους εγκληματίες σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς. Η λέξη «αλλοδαπός» ηχούσε πιο δραματικά. Συνόδευε τα μινόρε βιολιά των πανικόβλητων τηλεπαρουσιαστών, με μεγαλύτερη αρμονία. Φόβιζε περισσότερο, και όπως και να το κάνεις, έβαζε μία πιο δραματική «πιτσιλιά» στην αδιάφορη εγχώρια ενημέρωση, σε σχέση με τους βαρετούς Έλληνες εγκληματίες.

Αργότερα όμως ήρθαν πιο διαφορετικοί άνθρωποι. Πιο σκουρόχρωμοι, από άλλες ηπείρους, με διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές θρησκείες. Και εκεί τσινίσαμε. Εκεί «το Πακιστανό» και ο «μαυρούλης» πήραν συγκεκριμένους ρόλους στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Ένα νέο είδος ανθρώπου δημιουργήθηκε στην ελληνική κοινωνία. Το τελευταίο, το τίποτα. Αυτό που το κάνεις ότι θες, ελαφρά τη συνειδήσει, γιατί δεν σου θυμίζει κάποιον θείο σου, ούτε έχεις την παραμικρή συγγένεια. Μυρίζουν περίεργα, γελάνε σαν ηλίθιοι, τα κάνουν όλα πρόθυμα, κανείς δεν ξέρει σε τι πιστεύουν, και πού κρύβουν τις γυναίκες τους. Η τέλεια ηθική απόσταση μεταξύ εκμετάλλευσης και ανοχής.

Τους στοιβάξαμε τριάντα τριάντα σε βρωμερές αποθήκες για να κοιμούνται το βράδυ και να σκάβουν την ημέρα, τους συνηθίσαμε ως ενοχλητικούς «υαλοκαθαριστήρες» στα φανάρια, τους βρήκαμε δικηγόρους που με ένα χιλιαρικάκι, έβγαζαν άκρη με τις δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές διαδικασίες του Κράτους για να αναγνωριστούν ως πολίτες αυτής της χώρας.

Στο μυαλό πολλών, κατά τ’ άλλα διανοούμενων Ελλήνων, κάπως έτσι διαχωρίζεται ο νόμιμος από τον παράνομο άνθρωπο. Αν κουβαλάει ένα χαρτί με την υπογραφή ενός δημοσίου υπαλλήλου και ένα εθνόσημο σφραγίδα, είναι νόμιμος. Αν δεν το έχει είναι παράνομος. Και ως παράνομος οφείλει να σηκωθεί να φύγει από εδώ.

Το «εδώ», έχουμε δικαίωμα να το ορίζουμε μόνον εμείς. Αυτοί δηλαδή που έτυχε πριν έναν δύο αιώνες να κατοικήσουμε εδώ, εξυπηρετώντας τα τότε γεωπολιτικά συμφέροντα. Σε αυτή τη χώρα επιτρέπονται άτυπα μόνον Δεξιοί και Αριστεροί. Δηλαδή, αυτοί που έχουν εθνική/φυλετική συνείδηση, και αυτοί που έχουν ταξική. Για την ανθρώπινη συνείδηση, ουδείς λόγος. Το ίδιο και για την αυτοκριτική της κοινωνίας μας που δεν παρέχει τις αναγκαίες ευκαιρίες σε όποιον άνθρωπο θέλει να ευδοκιμήσει «εδώ», να εργαστεί αξιοπρεπώς, να κάνει οικογένεια και να της διασφαλίσει μία αξιοπρεπή διαβίωση.

Τον ρατσισμό που βιώσαν γενιές και γενιές Ελλήνων σε άλλες χώρες, τον ξεχάσαμε. Περασμένα ξεχασμένα. Τώρα ξαφνικά, αποκτήσαμε το αυτοφυές δικαίωμα να είμαστε και εμείς ρατσιστές. Δώσαμε βήμα στην ακροδεξιά προπαγάνδα και σιγά σιγά της δώσαμε και επίσημη θέση στον Δήμο Αθηναίων. Σύντομα, ίσως να την δούμε στα έδρανα της Βουλής, αν και ήδη είναι διάχυτη στον καθημερινό δημόσιο λόγο. Δελτία τύπου της Χρυσής Αυγής πλημμυρίζουν τα τοπικά ΜΜΕ και τις γειτονιές, οι απανταχού «Καμμένοι» περνάνε υπογείως την ατζέντα της ελληνικής «καθαρότητας» και περιφερειακοί σύμβουλοι κάνουν αστειάκια με «χρωμοσαμπουάν». Ουδείς μιλάει για κυρώσεις. Δεν έγινε δα και τίποτα παράνομο. Ο ρατσισμός και ο «ελληναρισμός» είναι καθ’ όλα νόμιμα.

Με την ίδια νομιμότητα, οι συντεχνίες διατηρούν τον μικρόκοσμό τους, οι τοπικές κοινωνίες παρεμποδίζουν την κατασκευή ΧΥΤΑ, και τώρα μόλις πρόσφατα αρνούνται και τα «κέντρα φιλοξενίας» μεταναστών. Η ανικανότητα του Κράτους να διαχειριστεί ένα κοινωνικό πρόβλημα, που ως δια μαγείας γίνεται φυλετικό, αφύπνισε τον ρατσισμό που πάντα είχαμε ως λαός.

«Κρατήστε τα σκουπίδια και τους ανθρώπους-σκουπίδια μακριά από την αυλή μου». 


ellinaki.blogspot.com

Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου



Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ο ευκάλυπτος deglupta είναι ένα ψηλό δέντρο, κοινώς γνωστό ως Rainbow Eucalyptus, Mindanao Gum ή Rainbow Gum. Είναι το μόνο είδος ευκαλύπτου που βρίσκεται φυσικά στο βόρειο ημισφαίριο. Η φυσική του κατανομή εκτείνεται στη Νέα Βρετανία, τη Νέα Γουϊνέα, το Ceram, το Sulawesi και το Mindanao.
Ο ιδιαίτερος πολύχρωμος φλοιός του είναι το πιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό του δέντρου. Τα εξωτερικά κομμάτια του φλοιού ξεραίνονται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, εμφανίζοντας το φωτεινό πράσινο χρώμα του εσωτερικού φλοιού. Αυτό σκουραίνει και ωριμάζει για να δώσει στη συνέχεια μπλε, μοβ, πορτοκαλί και καφέ χρωματικούς τόνους.
 
 Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr
Ένας ευκάλυπτος στα χρώματα του ουράνιου τόξου | dailyarticle.gr

Ενδιαφέροντα στοιχεία για το Google



Ενδιαφέροντα στοιχεία για το Google | dailyarticle.gr
Εντάξει, όλοι γνωρίζουμε τι είναι το Google. Αν δεν γνωρίζετε, κάτω από ποιόν βράχο αυτού του πλανήτη κρυβόσασταν τόσα χρόνια; Τέλος πάντων… ορίστε μερικές δροσερές και τεκμηριωμένες πληροφορίες σχετικά με το Google. Προσωπικά που αρέσουν τα στοιχεία 3, 5 και 7. Αν γνωρίζετε κάτι για το Google που δεν το έχουμε συμπεριλάβει και αξίζει να είναι σε αυτή την σελίδα, γράψτε  το στα σχόλια και εμείς θα το προσθέσουμε στο άρθρο! 

1. Το όνομα “Google” προήλθε από ατύχημα. Ήταν ένα τυπογραφικό λάθος σε μια επιταγή που έλαβαν από έναν επενδυτή.  Επίσης, το όνομα “googol.com” ήταν ήδη πιασμένο.
2. Το Gmail χρησιμοποιούνταν εσωτερικά για σχεδόν 2 χρόνια πριν γίνει διαθέσιμο για το κοινό. Ανακάλυψαν ότι υπήρχαν περίπου 6 τύποι χρηστών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και το Gmail σχεδιάστηκε ώστε να τους εξυπηρετεί και τους 6.
3. Διαβάζουν κάθε email που τους στέλνεται. Αν στείλεις ένα email στην Google, δεν πρόκειται να πάει στον κάδο ανακύκλωσης χωρίς καν να διαβαστεί.
4. Οι υπάλληλοι της Google ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν το 20% του χρόνου τους στην δουλειά σε δικά τους projects. Το Google News και το Orkut είναι δύο παραδείγματα projects που προήλθαν από αυτό το μοντέλο εργασίας.
5. Ο κύριος λόγος που η αρχική σελίδα του Google είναι τόσο απλή, οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιδρυτές δεν ήξεραν HTML και απλά ήθελαν ένα γρήγορο περιβάλλον. Στην πραγματικότητα, στις αρχικές σημειώσεις τους δεν είχαν συμπεριλάβει το κουμπί «ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ» και το κουμπί «ENTER» ήταν ο μόνος τρόπος για να γίνει η αναζήτηση.
6. Λόγο της σποραδικότητας της αρχικής σελίδας, στις αρχικές δοκιμές που έκαναν, παρατήρησαν ότι οι χρήστες απλά κάθονταν και κοιτούσαν την οθόνη. Μετά από ένα λεπτό απραξίας, ο ελεγκτής επέμβαινε και ρώταγε τον χρήστη «Πως πάει;», στο οποίο η απάντηση ήταν «Περιμένουμε να φορτώσει και το υπόλοιπο της σελίδας.». Για να λύσουν αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα εισήγαγαν το μήνυμα Copyright της Google στο κάτω μέρος, για να φαίνεται ότι εκεί τελείωνε η σελίδα.
7. Ένα από τα μεγαλύτερα βήματα στην χρήση της αναζήτησης ήρθε όταν εισήγαν τον βελτιωμένο έλεγχο ορθογραφίας και γεννήθηκε το χαρακτηριστικό «Did you mean…» (Μήπως εννοείτε…). Αυτό διπλασίασε άμεσα την κίνηση τους, αλλά είχαν ένα θέμα για το ποιο θα ήταν το καταλληλότερο μέρος για αυτή την πληροφορία, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι απλά θα το παρέβλεπαν. Αλλά ανακάλυψαν ότι η τοποθέτηση στο κάτω μέρος των αποτελεσμάτων ήταν η πιο αποτελεσματική περιοχή.
8. Το περίφημο «Αισθάνομαι Τυχερός» (I feel lucky) δεν χρησιμοποιείται σχεδόν ποτέ. Ωστόσο, σε μελέτες που έγιναν, διαπιστώθηκε ότι η αφαίρεση του θα μείωνε την εμπειρία Google. Οι χρήστες ήθελαν να παραμείνει και έτσι παρέμεινε.
9. Το Orkut είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Βραζιλία. Το Orkut ήταν δημιούργημα ενός πολύ ευφυούς προγραμματιστή της Google που του δόθηκε πολύ ελευθερία στην ανάπτυξη του. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θυμίζει και πολύ τα άλλα προϊόντα της Google.
10. Η Google κάνει μικρές αλλαγές στα προϊόντα της πολύ συχνά. Συχνά δοκιμάζουν ένα νέο χαρακτηριστικό με μια συγκεκριμένη ομάδα χρηστών από κάποιο συγκεκριμένο υποδίκτυο. Για παράδειγμα οι χρήστες του Excite@Home συχνά βλέπουν πρώτοι τα νέα χαρακτηριστικά. Δεν ενημερώνονται για αυτά, απλά τους παρουσιάζεται η νέα εμφάνιση και παρατηρούνται οι αντιδράσεις τους.
11.Η Google έχει το μεγαλύτερο δίκτυο μεταφραστών στον κόσμο.
12. Χρησιμοποιούν τον κανόνα 20%/5%. Αν τουλάχιστον ένα 30% ανθρώπων χρησιμοποιεί ένα χαρακτηριστικό, τότε θα συμπεριληφθεί στην νέα έκδοση. Τουλάχιστον ένα 5% των ανθρώπων πρέπει να χρησιμοποιήσουν την συγκεκριμένη επιλογή αναζήτησης πριν αυτή ενσωματωθεί στις «Ρυθμίσεις για Προχωρημένους».
13. Κάνουν συνεχόμενες έρευνες και πάντα παρακολουθούν πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα αποτελέσματα της αναζήτησης τους.
14. Το Google καταγράφει την κάθε αναζήτηση στο σύστημα του.
15. Παράθεση: Δώσε στους χρήστες αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν.

Γιατί γλιστράμε στα βρεγμένα αντικείμενα;


slip Σε όλους μας έχει συμβεί να γλιστρήσουμε σε μια βρεγμένη επιφάνεια. Αυτό συμβαίνει γιατί σε ένα βρεγμένο αντικείμενο η τριβή μειώνεται σημαντικά.
Αρχικά ας δούμε περισσότερες λεπτομέρειες για την τριβή.
Η τριβή υπάρχει λόγω των δεσμών που σχηματίζονται ανάμεσα στα δύο αντικείμενα. Στην περίπτωσή μας ανάμεσα στο πόδι μας και το έδαφος. Έτσι, όταν ασκούμε δύναμη στα πόδια μας η τριβή επιτρέπει στη δύναμη να μεταφερθεί στο έδαφος (για την ακρίβεια την παράλληλη στο έδαφος συνιστώσα της) και αυτό μας ασκεί μια ίση και αντίθετη δύναμη, σπρώχνοντάς μας προς τα μπρος (τρίτος νόμος του Νεύτωνα). Χωρίς αυτήν θα ήταν αδύνατο να περπατήσουμε, αφού τα πόδια μας απλά θα έφευγαν προς τα πίσω αντί να σπρώχνουν εμάς προς τα μπρος. Για να περπατάμε κανονικά πρέπει η δύναμη που βάζουμε στο πόδι μας να είναι ίση με αυτήν που ασκείται από το έδαφος στο πόδι μας.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν το έδαφος είναι βρεγμένο;

Σε αυτήν την περίπτωση το έδαφος σχηματίζει δεσμούς με το νερό. Έτσι το πόδι μας σχηματίζει πολύ λιγότερους δεσμούς σε σχέση με αυτούς που σχηματίζει συνήθως.
Θα έχετε ακούσει για την τριβή ολίσθησης και τη στατική τριβή, η μία υπάρχει όταν το ένα αντικείμενο μετακινείται πάνω στο άλλο ενώ η δεύτερη όταν δεν μετακινείται. Επίσης, η στατική τριβή είναι ισχυρότερη από την τριβή ολίσθησης.
Έτσι, αν ασκήσουμε με το πόδι μας μεγαλύτερη δύναμη από την στατική τριβή, με αποτέλεσμα το πόδι μας να μετακινείται σε σχέση με το έδαφος και να ασκείται πλέον τριβή ολίσθησης, μειώνεται η δύναμη που μας ασκείται από το έδαφος και μας “σπρώχνει” προς τα μπρος. Αυτό, όπως είπαμε παραπάνω, είναι πιο εύκολο όταν το έδαφος είναι βρεγμένο.
Επίσης θα έχετε παρατηρήσει ότι γλιστράμε πιο εύκολα όταν τρέχουμε, αυτό συμβαίνει γιατί όταν τρέχουμε βάζουμε περισσότερη δύναμη στο πόδι μας.